Kapłaństwo, życie zakonne to twoje powołanie?

Duszpasterstwo powołań zaprasza młodzież męską na coroczne powołaniowe dni skupienia. Zgromadzenie Zakonne Oblatów Świętego Józefa powstało pod koniec XIX wieku w Asti w północnych Włoszech. Zgromadzenie tworzą księża i bracia, wpatrzeni w postać św. Józefa, bracia opiekują się dziećmi i młodzieżą, służą ludziom biednym i opuszczonym. www.jozefici.pl

POWOŁANIE

Czy można się bać osobistego powołania przez Jezusa?

Pośród was są tacy, którzy otrzymają ogromny prezent od Pana – powołanie do pełni życia z Nim, towarzyszenia Mu z bliska, dzielenia Jego ubóstwa, posłuszeństwa, czystości, a nawet do czegoś więcej: do tego, by pozwolili Mu żyć w nich Jego miłością.

On pierwszy zrezygnował z małżeństwa, założenia rodziny według ciała, by całkowicie być oddanym swojej prawdziwej rodzinie: Kościołowi – swojej Oblubienicy.

Niektórzy otrzymują ten przywilej: pozwolić Jezusowi kontynuować w nich ten radosny celibat z czystej miłości do Kościoła, który staje się ich Oblubienicą. oni są gotowi, jak Jezus, oddać za Nią życie (zob. Ef. 5,25)

Jest to pełne miłości pierwszeństwo dane Jezusowi. Życie tylko dla Niego, stawanie się całą Jego radością i pocieszeniem, tkanie swojego życia razem z Jego życiem – to jest szczęście. Stać się nierozłącznym z Nim po to, by pracować z Nim nad zbawieniem świata, by uwielbiać z Nim Ojca, służyć innym, kochać, kochać zawsze bardziej, ale z Nim, w Nim i dla Niego – to jest szczęście.

On staje się wszystkim dla Ciebie. Kochasz Go tak bardzo miłością wyłączną, że Twoje serce rozszerza się do powszechnego wymiaru Jego Serca. On sam będzie kochał w Tobie wszystkich tych, których postawi na Twojej drodze, wszystkich, którzy zaufają Twojemu sercu.

Taką drogę zakłada bycie osobiście powołanym przez Jezusa wezwaniem, którego On jest inicjatorem, a które jest wylaniem Ducha Świętego.

Są tysiące sposobów powołania, ale zawsze SA one dyskretne, głosem tak łagodnym, że istnieje ryzyko nieusłyszenia go.

W ciszy modlitwy serca, szczególnie podczas rekolekcji, w chwili ciszy w lesie, na szczycie góry czy na brzegu morza albo lepiej podczas trwania na adoracji Ciała Jezusa nastaw ucha, powiedz Mu; "Mów Panie, bo sługa Twój słucha!"

Nigdy nie bój się ewentualnego powołania. On sam da Ci siłę odpowiedzieć: „Tak, z radością! Oto jestem, by pójścia za Tobą, by służyć z Tobą, żyć dla Ciebie!

Ja zostałem powołany podczas wieczornej modlitwy w rodzinie, gdy miałem 12 lat. A dokładnie było to podczas minuty ciszy, którą przeznaczyliśmy, by słuchać Boga, gdyby chciał nam coś wyszeptać. To właśnie podczas tej minuty, bardzo wyraźnie usłyszałem Jego łagodny głos rozbrzmiewający w głębi mojej duszy: "czy chcesz przeżyć życie ze Mną, kochać, pracować ze Mną?".
Bardzo mnie to poruszyło. Moi nauczyciele w szkole powtarzali mi: "Jesteś nic nie wart. W swoim życiu nie zrobisz nigdy nic dobrego". A oto sam Stworzyciel potrzebował mnie, żebrał o wzajemność w miłości, jak zakochany, który drży, że zostanie odrzucony po nieśmiałej deklaracji…

Dotknąłem ubóstwa, wrażliwości Boga, tej jaką mają prawdziwi zakochani, którzy nie mogą wymusić zgody. Oni mogą jedynie mnożyć gesty delikatności w nadziei, że obudzą wzajemność.

Jezus nie może zmusić Cię do kochania Go. On pokornie szanuje Twoją wolność. Nigdy nie będzie forsował Twoich drzwi. Puka w nie bardzo bardzo delikatnie! Jeżeli nie otworzysz, odejdzie. Czy wróci? Być może!

Odpowiedź na powołanie Jezusa daje wielką radość. Wystarczy popatrzeć na jaśniejące nią, promienne twarze młodych osób konsekrowanych. Patrząc na nie, przestaję wierzyć w Zmartwychwstanie Jezusa. Już nie potrzebuję wierzyć. Widzę to Zmartwychwstanie, widzę jak rozświetla ich twarze, przemienia życie.

Osoby konsekrowane oraz męczennicy są najbardziej uderzającym dowodem, że Jezus zmartwychwstał. Bo tak naprawdę, czy można być szczęśliwym bez miłości?

A jak kochać szkielet w grobie? Można kochać jedynie osobę żywą z jej żywym ciałem.

Ich promieniejący celibat jest więc namacalnym dowodem, że Ten, którego poślubili (poślubiły) prawdziwie żyje w swoim uwielbionym Ciele. Ich Oblubieniec nigdy nie może umrzeć. Zawsze będzie im wierny. jakie to szczęście!

Kiedy jakiś kraj jest zagarnięty przez wroga, młodzi tworzą ruch oporu, by wyzwolić pogwałconą ojczyznę. Wy, Polacy, macie tego liczne przykłady w swojej bolesnej historii. Dzięki ruchowi oporu ujawniło się wielu odważnych bohaterów, z których jesteście dumni.

Czyż nie jest tak samo z krajem Miłości dziś bardzo atakowanym? Ci młodzi, powołani przez Jezusa, tworzą więc ruch oporu, by uratować ten kraj. Rezygnując z małżeństwa, założenia rodziny, stają się sługami tajemnicy Miłości i rodziny. Są gotowi przelać krew, by ratować tajemnicę. tak jak osoby konsekrowane, np. św. Maksymilian Maria Kolbe czy jedenaście Sióstr Nazaretanek – oni zrealizowali swój piękny zawód (swoją misję - dopisek. adm.)

Oni również ponieśli męczeństwo jak Jan Chrzciciel, który przelał krew, aby zaświadczyć o wspaniałości miłości małżeńskiej. A czyż nad Jordanem nie on był świadkiem tajemnicy Trójcy i zaślubin Boga z Ludzkością?

Jeżeli Jezus wzywa Cię, byś dzielił się z Nim Jego kapłaństwo, jakiż to honor, jakie szczęście, jaki niebywały przywilej!

On potrzebuje biednych grzeszników, kapłanów, aby dalej móc przeżywać swoją Ewangelię pośród nas: przez nich głosić, uzdrawiać, przebaczać, wydawać swoje Ciało i Krew. Jezus nie może obejść się bez nich.

Bez kapłana nie ma Eucharystii, a więc nie ma Kościoła. To świat oddany piekłu. Jezus sprawia, że Jego nowy sposób życia pośród nas zależy od zgody, odpowiedzi na powołanie, kilku młodych mężczyzn. Tak jak chciał, aby całe dzieło przebóstwienia świata zależało od pokornego Tak młodej dziewczyny z Galilei.

Kapłan jest tym, który daje Bogu żyć pośród nas życiem eucharystycznym. On pozwala Mu pójść do końca, aż na szczyt Jego miłości. Nikt nie może kochać bardziej.

Błogosławię naszego Pana Jezusa za tych wszystkich spośród Was, którzy będą mieli odwagę – a więc radość – odpowiedzieć z całego serca na to powołanie; bez wahania, bez dyskutowania, bez wykręcania się, a potem oglądania wstecz. Nigdy niczego nie żałując.

Droga świętości w życiu konsekrowanym i kapłańskim powoduje promieniowanie piękna innego powołania, innej drogi świętości, jaką jest małżeństwo i rodzina. Powołania te wzajemnie się oświecają.

Oba powołania odnajdują swoje źródło w tej samej Rodzinie z Nazaretu, gdzie dwoje małżonków: Maryja i Józef kochali się głęboko, a jednocześnie oboje byli konsekrowani w dziewictwie z powodu Dziecka, które daje im udział w swoim Boskim Dziewictwie.

W Kanie Galilejskiej Jezus czyni świadkami ustanowienia sakramentu małżeństwa pierwszych apostołów, których dopiero co powołał, by poszli za Nim. Samo małżeństwo staje się znakiem zaślubin Jezusa z Jego Kościołem. Apostołowie są wezwani, by razem z nim koncelebrować te zaślubiny.

Tak jak celibat konsekrowany objawia Zmartwychwstanie Jezusa, tak rodzina odsłania tajemnicę Trójcy: krążenie miłości dającej życie, miłości pomiędzy osobami, które różnią się od siebie, dzięki czemu uzupełniają się wzajemnie. Abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem (…) Jak Ojciec Mnie umiłował (…) Ojcze, aby tak jak My stanowili jedno… (J 15,9.12;17,11). Te słowa Jezusa są skierowane i realizują się w sposób poruszający w rodzinie pomiędzy tatą, mamą i ich dziećmi. Ich wzajemna miłość jest na naszej ziemi pierwszym objawieniem Trójcy.

źródło: Daniel Ange - "Wstań! List do młodych w Polsce" str 68

o. Daniel Ange w 2009 roku otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II – nazywany jest współczesnym św. Pawłem Apostołem