Wybrane mysli i sentencje Św. Józefa Marello
Wybrane myśli i sentencje Św. Józefa Marello
1. Pan zawsze nam daje łaskę do osiągnięcia zwycięstwa, ale nic nie może uczynić, jeśli nie pomożemy Mu dobrą wolą.
2. Kiedy nie masz ochoty wypowiedzieć ani jednego słowa, wówczas nadszedł czas, aby przemówić.
3. Zadaj sobie trud, aby stać się tym, kim nie jesteś i aby nie być tym, kim jesteś.
4. Prośmy Pana aby nas uczynił świętymi, świętymi jak najszybciej, świętymi według Jego woli.
5. Choćbyśmy nawet w walce znaleźli się pozbawieni należytej dyspozycji, a nawet czuli wielki wstręt do walki, nie powinniśmy się tym zniechęcać: i to są właśnie te momenty, w których Pan nas poddaje próbie, uzdalniając nas do działania tylko i wyłącznie w oparciu o wiarę .... ta właśnie odrobina wiary musi nas zbawić i ona będzie po stokroć zrekompensowana w Niebie.
6. Starajmy się utrzymać w takiej doskonałej równowadze ducha, która jest nieodzowna na drodze spełniania dobra i przebywajmy zawsze w takim usposobieniu duszy, by być gotowym na wszystko bez wahania.
7. Należy widzieć wszystkie rzeczy w świetle wiary, sprawiać, by rozum panował nad sercem a wola Boża nad rozumem; przyjmować wszystko z rąk Pana: to, co nas raduje jak i to, co wzbudza odrazę, odpowiadając zawsze: Deo gratias.
8. Staraj się o równowagę ducha: ani za bardzo weseli, ani za bardzo smutni; stałość oblicza: nigdy nie pokazuj zmarszczek na czole; stałość w słownictwie: ani za surowi , ani zbyt poufali mówieniu; równowaga w modlitwie: ani za szybko, ani za wolno.
9. Owocem równowagi ducha jest ta radość serca czysta i święta, którą mogą kosztować tylko te dusze, które obojętne na jakiekolwiek rzeczy ziemskie i na wszystko, co ich dotyczy, troszczą się tylko o Łaskę Bożą i już posiadają Boga tutaj na ziemi, w niewzruszonym pokoju ich serca.
10. Nie należy troszczyć się o jutro, ale czuć się bezpiecznym w rękach Pana, który nie pozwoli by brakło nam czegokolwiek: dosyć ma dzień swojej biedy.
11. Jeśli nawet Bóg pozostawia nas bez pociechy, nie powinniśmy smucić się za bardzo, ale modlić się nieustannie i ufać, chyląc pokornie czoło i serce przed wolą Boża.
12. Powinniśmy odrzucać od siebie wszystko, co może zakłócić nasz pokój.
13. Bądźmy spokojni i pogodni nawet jeśli w sercu mamy burzę.
14. Bywa czasem, że doświadczamy tak głębokiego pokoju, tak niewysłowionej radości, że wydaje się nam jakbyśmy byli już w niebie. Ale oto umysł się zaciemnia, serce ziębnie i omdlewa; czoło nie jest już tak pogodne, oko nie jest już takie błyszczące, nasza praca nie jest już tak systematyczna.....wpadliśmy w sidła przygnębienia i niezmiernych cierpień! Pan Jezus, który widzi duszę jak się przywiązuje do rozkoszy, przypomina nam, że na tym wygnaniu nie możemy takiej radości zaznawać, ale dopiero w ojczyźnie niebieskiej. Tutaj na ziemi jesteśmy by cierpieć, walczyć i zwyciężyć.
15. Jeśli nawet w naszych czasach trudno jest wymagać od nas złożenia ofiary z życia za wiarę także i dla nas odłożona jest piękna i chwalebna palma. Może nasze męczeństwo nie będzie męczeństwem okrutnym, ale za to męczeństwem cierpliwości, długim i ukrytym, które zadaje cierpienie nie zadając śmierci i zawiera się w rzeczach małych, a jednak jest wielkim przed spojrzeniem Boga i posiada wartość nie mniejszą od męczeństwa krwi.
16. Być wytrwałym w zachowywaniu ustalonej reguły i realizować ją z zaangażowaniem i gorliwością nie jest tym samym, co nadgorliwość i przesadna namiętność.
17. Uderz mocno, a skorupka pęknie i orzech wyleci nie kalecząc dłoni; uderz lekko: skorupka wytrzyma uderzenie, nic z tego nie przyjdzie, tylko dłoń cię zaboli - żeby czynić dobro potrzeba energii.
18. Niezdecydowanie jest główną przyczyną, z powodu której nawet najpiękniejsze plany idą na marne.
19. Właśnie w Rzymie, w tym wielkim mieście historii, dusza wierzącego odmładza się i hartuje do coraz bardziej zaciętej walki, jaką świat i piekło toczą przeciwko Kościołowi i jego Hierarchii.
20. Jak wiele sił przez nas jeszcze niepoznanych; ile tajemnic w naszym krótkim doświadczeniu; ile pól do działania przed nami jeszcze nie odkrytych?
21. Ważenie słów, które wypowiadamy wydaje się rzeczą błahą, tymczasem jest wielką cnotą.
22. Kiedy z kimś rozmawiamy uważajmy by naszemu rozmówcy odpowiadać, a jednocześnie, by nasze serce było zawsze przy Bogu.
23. Pokora jest absolutnie konieczna, by zachować czystość. Dajcie mi duszę czystą jak anioł i powiedzcie mi jednocześnie, że jest pyszna, to wam odpowiem, że nie zachowa na długo swej nieskazitelności i upadnie.
24. Pokora nie jest tylko strażnikiem czystości, ale także zabezpieczeniem cennego daru wiary.
25. Kto nie potrafi podporządkować swego sądu i nie pozwala prowadzić się, będzie wielokrotnie błądził i marnie upadał; a z powodu tego, że nie chce uznać swojej winy szatan nie pozwoli mu, by się opamiętał, ale z jednej przepaści na drugą doprowadzi go do zatracenia.
26. Bądźcie pokornego serca, poddawajcie zawsze wasze zdanie pod osąd innych, proście o radę we wszystkim, nie ufajcie nigdy sobie samym, ale uciekajcie się we wszystkich waszych wątpliwościach do waszych przełożonych, którzy są przez Boga oświecani, aby wam doradzać i wami kierować.
27. Skutecznym środkiem na pokusy jest ukorzenie się przed Bogiem.
28. Pokora we wszystkim: nawet w poruszaniu oczami i ruchach rąk.
29. Kiedy słyszymy jak nas chwalą, uśmiechajmy się i pomyślmy sobie, że Pan widzi nasze wnętrze.
30. Zawsze bądźmy pokorni, także w dobrych dziełach, ponieważ czasami rozpoczyna się jakieś dzieło z czystą intencją, ale potem, powoli, powoli, wkrada się odrobina miłości własnej, próżnej chwały i czysta intencja sobie odchodzi.
31. Pocieszajmy się, że znajdujemy się w niemożności spłacenia wielkich długów zaciągniętych u Jezusa. Ta myśl posłuży nam do tego, byśmy trwali w pokorze i pomoże nam poczuć coraz żywszą wdzięczność do Niebieskiego Wierzyciela.
32. Nasze niedoskonałości niech będą okazją do ćwiczenia się w pokorze, ale z drugiej strony cieszmy się dobrocią i miłosierdziem Jezusa, który pragnie nam przebaczyć: radujmy się z powodu długu wdzięczności, który coraz ściślej z Nim nas wiąże.
33. Pan czyni zawsze to, co jest dla nas największym dobrem.
34. Przeciwności i cierpienia, które nam doskwierają są jako te krzyże, na których napisane jest imię Jezusa.
35. Doświadczenie uczy nas każdego dnia, że w działaniu czyni się zawsze mniej niż każdy postanawia sobie w słowach uczynić.
36. Ileż dobra stało się udziałem tylu Zgromadzeń zakonnych, gdyż właśnie założyciele poprzez regułę i roztropność przełożonych ożywionych ich duchem potrafili studzić autorytatywnie nadgorliwość każdego zakonnika.
37. Ze swej strony czyńcie wszystko, co możecie, aby zachować zawsze zdecydowaną wolę służenia wyłącznie Bogu, a On zapewni wam zwycięstwo nad wszystkimi waszymi nieprzyjaciółmi.
38. Jedno dobre postanowienie, płodne, przemyślane, pomnożone, nieustannie w pamięci, służy dobru całego życia.
39. Wstręt do dobra jest skutkiem naszej natury, która ciągnie nas do złego; a ty wiedz, że mamy trzech nieprzyjaciół, którzy nieustannie walczą przeciwko nam: szatan, świat i ciało; nikt nie jest w stanie uwolnić się od ich pokus; ale też nikt, kto trzyma się ściśle Pana nie może zostać przez nie opanowanym.
40. Wykonuj wszystkie swoje uczynki z serca, wkładając w nie wszystkie siły, jakie jesteś w stanie z siebie wykrzesać i nie dziw się, kiedy pojawi się niechęć ( nie myląc jej z oziębłością) jakiej możesz doświadczyć w sprawach najbardziej świętych; tym bardziej po ich finalizacji złóż dziękczynienie Panu za to, że pomimo twej nędzy, potrafiłeś tyle dokonać, dzięki Jego pomocy.
41. Ożywiaj wiarę w Tego, który nakazując nam czynienie dobra raduje się zawsze nawet samym pragnieniem, by je czynić.
42. Powiedz Panu: jestem cały Twój i niczego innego nie pragnę jak tylko tego, by spełniała się Twoja wola: także za cenę ofiary, bez pociechy, w utrapieniu jestem gotowy na wszystko Panie: czyń ze mną wszystko, co zechcesz.
43. Zaznaczajmy krok po kroku nasz duchowy postęp, i nie zniechęcając się własnymi upadkami powstawajmy odważnie nabierając nowych sił na drogę w kierunku nieba.
44. Sam fakt, że upadamy stale w te same słabości i nie jesteśmy w stanie w tych samych okolicznościach zwyciężyć samych siebie upokarza nas najbardziej, to zaś upokorzenie jest dla nas największą pokutą.
45. Nasza skrucha niech będzie cicha i spokojna; taka, by dając nam poznać zło, jakie uczyniliśmy, dała nam energię do powrotu na właściwą drogę.
46. Kiedy upadamy w jakąś słabość, starajmy się natychmiast powstać; ale nie opierajmy się na własnych siłach, które i tak nie będą w stanie nas podtrzymać tylko na tej litościwej dłoni, którą Bóg nam podaje z wielką miłością.
47. W sposób naturalny wstydzimy się naszych słabości i po upadku prawie nie śmiemy zwrócić się do Boga. Dodajmy sobie odwagi! Pan tak bardzo jest dobry.!... Ten Jezus, który zapominając obrazy jakich doznał od Apostołów, przyniósł im pokój po zmartwychwstaniu, przyniesie swój pokój również naszemu strapionemu i ukorzonemu sercu.
48. Niech nas nie przeraża myśl o naszej małości; ona powinna być argumentem za jeszcze większą ufnością do Tego, który jest pełnią wszystkiego i wszystkich.